Literatura skandynawska

Poznałam książki śp. Stiega Larssona, mam rzecz jasna na myśli Trylogię Millennium: "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem" oraz "Zamek z piasku, który runął". Zwłaszcza ta pierwsza część, zresztą zgodnie z tytułem, traktuje o tym, o czym ja teraz napiszę. Teraz słucham audiobooka Leifa GW Perssona "Między tęsknotą lata, a chłodem zimy" - podobno to też ma być trylogia policyjna, o zabójstwie Olofa Palmego, premiera Szwecji. Te książki są do siebie podobne, trochę to nudne, przyznaję. Ale zwróciłam uwagę, że i Larsson i Persson (kurde, Lasse, Bosse i Olle - jak w "Dzieciach z Bullerbyn"...) piszą o przemocy wobec kobiet. Konkretnie o praktykach seksualnych, w których mężczyzna dominuje kobietę, stosując wobec niej przemoc fizyczną. I tak mnie zastanawia, czy tak jest w całej Szwecji, albo szerzej Skandynawii? Czy to tylko swoista moda wśród współczesnych autorów z tamtego rejonu świata? Wiadomo - BDSM jest teraz bardzo popularnym tematem, a seks zawsze się dobrze sprzedaje. Generalnie z tego, co czytam w tych książkach, to w Szwecji ogromną wagę przywiązuje się do wolności obywatelskich. I tak się zastanawiam, czy to nie jest przypadkiem jeden z przejawów, kiedy nadmiar wolności wychodzi ludziom bokiem? Jeśli ktoś nie wie, o czym mówię, to proponuję spojrzeć na Amerykanów i wszystko będzie jasne - oni swoje wolności doprowadzili do absurdu. Wracając do lektury skandynawskiej - muszę spróbować jeszcze czegoś innego, bo mam stanowczo zbyt duży rozdźwięk między Astrid Lindgren, a Leifem Perssonem, czy Stiegiem Larssonem...

Zapach mężczyzny

Dziś w autobusie siedział przede mną pan, który pachniał najpiękniejszymi chwilami mojego życia.

Po raz pierwszy od wielu dni, miesięcy, a może nawet lat zapragnęłam się przytulić do mężczyzny. Zatopić się w tym zapachu...

"Avvenire": "ktoś" na górze kocha Kubicę

Tekst, który przeczytałam dziś na Onecie, jest tak... niezwykły, że postanowiłam go tu przytoczyć w całości.

"Avvenire": "ktoś" na górze kocha Kubicę

- Kubica da radę. Na górze "ktoś" go kocha - tak katolicki włoski dziennik "Avvenire" napisał we wtorek o wypadku polskiego kierowcy w rajdzie w Ligurii. Gazeta przypomina, że w 2007 roku wyszedł on cało ze straszliwej kraksy na torze w Kanadzie.

"Jedno uderzenie i wesoła niedziela w towarzystwie przyjaciół, by pojechać z piskiem kół w drugorzędnym rajdzie, zamieniła się w dramat"- podkreśla gazeta włoskiego episkopatu.

Zauważa, że rany odniesione przez Polaka były olbrzymie i sprawiły, że "obawiano się najgorszego". "Ale może ktoś na górze zdecydował roztoczyć opiekę nad aniołem torów wyścigowych, który już dwa razy ryzykował utratą życia w wypadkach" - dodaje "Avvenire".

Dziennik zauważa: "Kubica jest wierzący" i przypomina, że miał imię Jana Pawła II na kasku i nosi jego obrazek przy sobie.

"Uderzenie w mur małego wiejskiego kościółka podczas odcinka specjalnego (przejechał zaledwie 4 kilometry) i znalezienie się w szpitalnym łóżku po 7 godzinach operacji z zapalonym światłem nadziei to znak, że tyle wiary zostanie odpłacone"- zauważa gazeta.

Podsumowuje: "Robert Kubica będzie żył i będzie miał przed sobą następne wyzwanie, by wrócić jako kierowca waleczny i szybki".

Katolicki dziennik przypomina, że nazwisko Kubicy przeszło do historii w jego ojczyźnie, ale - dodaje - "zdobył on też wielką sympatię we Włoszech".

Autor: MM Źródła: PAP
http://sport.onet.pl/f1/avvenire-ktos-na-gorze-kocha-kubice,1,4168590,wiadomosc.html

Kubica może pić

"Ogólny stan pacjenta oceniam naprawdę dobrze. Może już jeść i pić, co jest bardzo budujące." Vitalij Pietrow przyszedł z flaszką! Jak to Rosjanin do Polaka z jednego teamu. I niech mnie ktoś przekona, że nie! Ha, ha! :-D W końcu sam szef, Éric Boullier, powiedział, że Robert narzeka... ;-)

Dla niewtajemniczonych: Robert nie pija alkoholu. W ogóle. Nawet szampana na podium.

W pogoni za sensacją

Usiłując rozmawiać z ludźmi dookoła mnie na temat wypadku Roberta Kubicy, a także czytając doniesienia medialne powoli tracę cierpliwość. Wybaczam Wam, że nie każdy jest ekspertem z zakresu Formuły 1, że wielu z Was ma bardzo (BARDZO) mgliste pojęcie o tym sporcie. Sama siebie do ekspertów również nie zaliczam mimo, że dzieje rywalizacji sportowej elity kierowców światowych śledzę od wielu lat i śmiem twierdzić, że składam te puzzle lepiej, niż większość z Was. Wiem o F1 więcej, niż przeciętny facet o samochodzie. O samochodach zresztą również zazwyczaj wiem więcej niż niejeden facet, ale teraz nie o tym chciałam.

Dziennikarze są dziennikarzami – ich robota polega na tym, by pisać o wszystkim, a sensacja najlepiej podnosi oglądalność. Chwytliwe nagłówki przyciągają wzrok, nawet jeśli później okazuje się, że tekst jest o pierdołach (patrz: Onet.pl). Dziś jest wtorek, Kubica miał wypadek w niedzielę rano, a ja zmierzyłam się już z tyloma przejawami ignorancji i braku wiedzy o sporcie wyścigowym, że postanowiłam się chociaż tutaj rozprawić przynajmniej z częścią z nich.

1. „Kubicy grozi amputacja dłoni” - to pierwsza wiadomość, która zelektryzowała fanów Kubka i F1. Mało kto zwrócił uwagę na fakt, że nieco później w serwisach (np. na pasku informacyjnym na TVN24) zaczęła się pojawiać wypowiedź zdaje się Daniele Morellego, że jest to informacja nieco przesadzona. Była sensacja i poszła w świat.
2. „Kubica trafił do szpitala w stanie krytycznym / nieprzytomny / w złym stanie psychicznym” - a w jakim miał trafić? Godzinę tkwił zakleszczony w aucie, które mogło się np. zapalić (historia motorsportu zna takie przypadki). Był pokiereszowany, tracił krew, a to pewnie skutkowało dalszym pogarszaniem się jego stanu zdrowia.
3. „Kubica natychmiast po przebudzeniu pytał co z jego pilotem” - jakiż wzruszający przejaw odruchu ludzkiego serca u ciężko rannego człowieka! Kolejna sensacja. W Formule 1 kokpit jest jednoosobowy, więc nie ma się o kogo martwić w razie wypadku. Ale w samochodzie rajdowym jest ich zawsze dwóch i tak to już jest, że jeden będzie pytał o stan drugiego. Nikt obeznany z tym sportem nie robi z tego sensacji, jak i z tego, że pan Jakub Gerber, który nie ucierpiał w wypadku wydostał się z samochodu i natychmiast zaczął szukać pomocy. Tak to po prostu działa. Nikogo to nie dziwi.
4. „48 godzin po wypadku Kubica zaskakująco szybko wraca do zdrowia” - patrz pkt. 2. Jeśli najpierw pogrzebaliście go żywcem, to jego powrót do normy można określać, jako cud.
5. „Rehabilitacja potrwa co najmniej rok, albo dwa lata” - ktoś, kto to powiedział nie widział Michaela Schumachera prowadzącego Ferrari z potrzaskana stopą, skręconą śrubami. Działo się to niedługo po jego wypadku, podczas którego zderzył się czołowo z bandą, wjeżdżając pod barierę z opon.
6. „Kiedy Kubica wróci na tor? A kiedy jest pierwsze europejskie grand prix? Za trzy miesiące. No to macie odpowiedź” - he, he, stary, dobry Flavio rozbawił mnie do łez, ale tego głosu było trzeba w tym całym użalaniu się nad losem Roberta. Oczywiście przesadził, ale ja Wam mówię, że Kubica wróci na tor jeszcze przed końcem tego sezonu.

W tym całym jeziorze sensacji tylko Włodzimierz Zientarski, człowiek obeznany ze światem Formuły 1 jak mało kto w Polsce i to światem sięgającym czasów, kiedy autorka tego bloga stawiała swoje pierwsze kroki w życiu, zatem tenże pan Zientarski powiedział prawdę o tym, co może się dziać w głowie Roberta. "- Jego stosunek do życia gwarantuje, że będzie szybciej gotów do startu niż mówią lekarze. Oni nie wiedzą z kim mają do czynienia - mówił w TVN24 dziennikarz motoryzacyjny Włodzimierz Zientarski komentując doniesienia włoskich lekarzy o czasie rekonwalescencji Roberta Kubicy. Jego zdanie podzielali kierowcy rajdowi Krzysztof Hołowczyc i Michał Kościuszko, według których Polak siądzie za kierownicą wcześniej niż za rok. - Kubicy nie będzie potrzebny nawet psycholog. On ma całą rękę w bliznach po wypadku z 2003 roku, ale włożył to sobie w mózgu do szufladki, której nie otwiera. On jest poza pewnymi wymiarami, to wybitny talent - mówił w "Rozmowie Rymanowskiego" w TVN24 Włodzimierz Zientarski."

Chciałabym, żebyście sobie wszyscy TE SŁOWA wbili do głowy i dobrze zapamiętali. Kubica ma tak odporna psychikę, że ten wypadek nie zryje mu berecika – udowodnił to w rozmowie z Flavio Briattore żartując, czy jego syn nadal jest taki gruby. Nie na darmo mówi się, że kierowcy Formuły Jeden to elita kierowców świata. Robert Kubica ma wszystko co potrzeba, by w tym sporcie odnosić sukcesy: ma refleks, jest opanowany, ma talent, wyczucie samochodu, chce zwyciężać i ma duszę fightera. Jest też – powtórzę – niesamowicie odporny psychicznie, dlatego wszyscy ci, którzy wieszczą mu potężne załamanie nerwowe przeżyją jedynie potężne rozczarowanie. Kierowcy rajdowi są sportowcami wyczynowymi, których proces rekonwalescencji przebiega z szybkością niewyobrażalną dla przeciętnego zjadacza chleba. Apeluję na koniec – nie powtarzajcie bzdur za mediami, nie ekscytujcie się tym, co w świecie motorsportu uchodzi za normalne. Nie powtarzajcie głupot, które mówią inni. Trzymajcie dzielnie kciuki za Roberta, żeby szybko wyzdrowiał.

Forza Kubica!