Niezbadane są drogi „L-ki”

Obserwując osoby prowadzące samochody z „L” na dachu niejednokrotnie byłam świadkiem dziwnych, często niezrozumiałych i kompletnie niewytłumaczalnych manewrów. Zawsze wtedy myślałam, że to siedzi za kierownicą kompletny świeżak, który pewnie pierwszy raz jest w ogóle na mieście, jest zestresowany i w ogóle nie ogarnia co się dookoła niego dzieje. O, jakże okrutna i niesprawiedliwa była moja ocena... Oczywiście, babole za kierownicą zdarzają się każdemu – nawet tak wybitnemu kursantowi, jak ja – i nie zamierzam tu usprawiedliwiać gapiostwa czy głupoty. Ale czasami kursant nie jest winny... 

Z mojego podwórka. Dojeżdżamy do skrzyżowania. Mamy zielone. Wielka lampa wisi nad skrzyżowaniem, jeszcze większa na słupie po prawej stronie. Jadę. Zwalniam nieco, bo będę skręcać w prawo. Strzałek nie ma. I nagle słyszę, jak instruktor mówi: „Do zatrzymania”. A wcześniej skręcaliśmy w prawo na strzałce warunkowej, więc tam musiałam się zatrzymać. Tutaj nie muszę, ale on mi z prawego fotela nadaje już ciągiem „do-zatrzymania-do-zatrzymania-do-zatrzymania-do-zatrzymania” i to głosem coraz wyższym i coraz bardziej napiętym. Myślę sobie ki diabeł? Przecież zielone jak byk, zaraz oczy nam wypali, za nami autobus też już widać, że kołami w miejscu przebiera, a ten mi się tu każe zatrzymać. W końcu olśniewa mnie, że przecież to ja prowadzę, a ja mam zielone, więc jadę. Najwyżej potem sobie wyjaśnimy sprawę z instruktorem. Przejechałam, ale nie wytrzymałam i pytam: „Dlaczego kazałeś mi się zatrzymać, jak było zielone?” A instruktor odpowiada: „Ja ci mówiłem bez zatrzymania...” A wystarczyło, żeby powiedział np. zwykłe „Jedź”. I tak oto nauczyłam się, dlaczego „L-ki” zatrzymują się na zielonym. 

Kiedy indziej znów dojeżdżaliśmy do skrzyżowania – jeden pas dla skręcających w lewo, jeden do jazdy na wprost i w prawo. „Jak jedziemy na skrzyżowaniu?” Chwila zastanowienia. „Pojedziemy sobie w prawo...” OK. Już palec mój dotyka dźwigienki kierunkowskazu, już lampeczka dążyła raz błysnąć... „Albo nie, prosto.” Dobra. Wyłączam kierunek. Szkoda, że już zdążył błysnąć. Skrzyżowanie coraz bliżej. „Nie, w prawo. Pojedziemy w prawo.” Wciskam kierunek jeszcze raz z myślą, że jeśli nawet teraz zmieni zdanie, to już za późno – jedziemy w prawo, bo ja nie będę mrugać kierunkowskazami jak choinka i chaosu na drodze wprowadzać. I tak wprowadzam czasem, bo mi się kierunkowskaz wciśnie za mocno / za lekko i zamiast go wyłączyć, to włączam w drugą stronę. I tak parę razy i wyłączyć nie mogę. Że już o nagminnym włączaniu świateł drogowych przy włączaniu kierunkowskazu nie wspomnę... 

Nabieram więcej pokory i dystansu do „L” na drodze, bo chociaż mam świetnego instruktora, to bez niego czasem jazda idzie płynniej. 

Warszawa, 1 sierpnia

Moje prawo jazdy

Robię prawo jazdy kat. B. Nareszcie. Każdemu polecam.

Od bardzo dawna chciałam mieć prawo jazdy, niestety zawsze jakoś były inne, pilniejsze wydatki. Ale wreszcie zebrałam się, zaoszczędziłam i spełniam swoje marzenie, pomykając od jakiegoś czasu ulicami z biało-niebieską „L” na dachu.

Do wczoraj wyjeździłam 12 godzin jazd. Chociaż to nieprecyzyjne określenie, ponieważ dwie czy trzy pierwsze godziny spędziłam na placu ucząc się tego co pod pokrywą silnika (nie maską, maskę to nosił Zorro), w jakie rodzaje oświetlenia wyposażony jest „mój” i20 oraz turlając się w tę i z powrotem. Ale za to po czwartej godzinie (jeżdżę w blokach 2 godzinnych, jak chyba każdy zresztą, bo co to jest godzina za kółkiem...) sama odwiozłam się do domu. To było fajne.

Jak mój instruktor pierwszy raz powiedział, że opuszczamy plac manewrowy i wyruszamy na drogi publiczne, to nie powiem, zestresowałam się. Cały czas obawiałam się, że czegoś nie zdążę dojrzeć, nie zdążę zareagować, wjadę gdzie nie powinnam. Ale przecież po to mam obok instruktora, żeby takich rzeczy uniknąć. A instruktor ma pod nogami pedał sprzęgła i hamulca. Nie ma tylko kierownicy. Wiem, że jako początkujący kierowca mało mam do powiedzenia, niemniej jednak mogę z dumą przyznać, że hamulca za mnie instruktor użył do tej pory chyba tylko ze trzy razy, w tym raz niepotrzebnie przy parkowaniu. Tzn. on wcisnął o ułamek sekundy wcześniej, niż ja. A raz mieliśmy taką sytuację – klasyka drogowa w mieście – kiedy gówniarz na rowerze w ostatniej chwili wjechał na przejście dla pieszych, oczywiście prosto mi pod koła. Przód mojej eleczki był już za linią zatrzymania, na pasach, kiedy przed samochodem, na wysokości instruktora, pojawiło się przednie koło roweru. Na szczęście nie jechałam szybko, bo skrzyżowanie. Zdążyłam zahamować. Ciężarówka za mną też zdążyła. Pan instruktor pochwalił. A ja do końca, zanim nie przekroczyłam linii przed pasami, widziałam gówniarza kątem oka i widziałam, że postanowił jechać sobie dalej chodnikiem. W następnej sekundzie był przede mną.

Ćwiczymy oczywiście skręcanie w lewo (wybaczcie, ale nie lubię słowa „lewoskręt”, lewoskręca mnie gdy je słyszę). Nauczyłam się już w praktyce co to znaczy, żeby nie wjeżdżać na skrzyżowanie, jeśli nie mam możliwości kontynuowania jazdy. Wczoraj na przykład, na skrzyżowaniu, na którym dość trudno skręca się w lewo, byłam druga na słupie. Zielone, ruszyliśmy. Samochód przede mną zajął prawie całą dostępną przestrzeń za przejściem dla pieszych i ustawił się czekając na możliwość zjazdu ze skrzyżowania. Mój instruktor zwrócił mi uwagę, że nie powinnam przejeżdżać pasów dla pieszych, ponieważ dopóki tamten nie zjedzie, to ja mam zablokowaną drogę. Przystanęłam więc, zgodnie ze wskazówkami. Z tyłu natychmiast rozległo się trąbienie. Okazało się jednak, że przejazd poszedł sprawnie i już trzy sekundy później ja wjechałam na skrzyżowanie (klaksonista za mną), a po kolejnych kilku chwilach pokonaliśmy zakręt w lewo. Szanowny klaksonista (na blachach z obcego miasta, ale to o niczym nie przesądza), ominął mnie i po 100 metrach na najbliższym czerwonym to on był pierwszy przede mną. Kiedy zapaliło się dla nas zielone światło stała się rzecz dla mnie niesłychana. Klaksonista „zaspał”, na co mój instruktor zareagował wciśnięciem klaksonu. Byłam z niego dumna.

Odkryłam też tajemnicę, która zawsze mnie dręczyła, mianowicie: dlaczego L-ki tak się snują? Bo pan instruktor z prawej strony mówi: Troszeczkę wolniej. A dlaczego? Po pierwsze niech nie zgubi cię nadmierna pewność siebie za kółkiem. Po drugie – im szybciej będziesz jechać, tym większy dystans przejedziesz i tym więcej dasz egzaminatorowi okazji do tego, żeby cię oblał. Nawet logiczne. Generalnie więc, drodzy kierowcy ze stażem dłuższym niż 12 godzin za kierownicą, chociaż staram się nie dawać wam powodów do złości na mnie, to jednak mam swoje wytyczne, których muszę się trzymać.

Ale się rozpisałam... To na koniec jeszcze tylko dowcip z życia wzięty. Co powinna pani widzieć w prawym lusterku? Prawy łokieć instruktora.

Szerokiej drogi.

Spacerkiem po Gdyni

Stocznia Gdynia

Zdjęcia stoczni robione z autobusu, który wiózł nas na festiwal.