Sezonowość i wróżbiarstwo

Żyjemy w czasach konsumpcjonizmu. Priorytetem jest sprzedać. Jeśli konsumenci sami nie wpadną na pomysł, że chcą kupić pierdylion zupełnie niepotrzebnych im rzeczy, to trzeba sprawić, żeby ich zapragnęli. Stad sezonowość wszystkiego - w zasadzie wszystkiego, co nas otacza, przy czym jedynie w przypadku pór roku jest ona całkowicie usprawiedliwiona.

Mieliśmy więc przez ostatnie pół roku koniec roku szkolnego i wakacje, potem traumatyczny powrót do szkoły, następnie szał kupowania zniczy, no i wreszcie wielkie odliczanie do Bożego Narodzenia. Chociaż chyba powinnam napisać "bożego narodzenia", bo tu bynajmniej nie chodzi o świętowanie, tylko o to, że w ciągu dwóch tygodni poprzedzających Boże Narodzenie sprzedaje się 75% rocznej produkcji. Czegokolwiek. Nie, nie będę więcej pisać na ten temat, bo mi się słabo robi...

Boże Narodzenie się skończyło, urwał się jeden nośny temacik, ale spokojnie - zawsze coś się znajdzie. Przecież za chwilę Sylwester, czyli koniec roku, a więc szampany, petardy (brrr!..) i... wróżby na nowy rok. A potem jeszcze noworoczne postanowienia i porady co sobie postanowić, żeby potem, w razie czego, nie wyjść na głupka. Jeśli sobie ktoś przypomina, to rok temu wróżono, że 2010 to będzie wyjątkowy rok, taki, że o matko. No i zdaje się, że był, tylko niekoniecznie w kierunku, który autor miał na myśli. Spodziewam się, że tegoroczne prognozy będą bardziej umiarkowane.

Wokal

Charakterystyczny ból w krtani i głos drżący, zwłaszcza kiedy pragnie się wyciągnąć dłużej jeden dźwięk, czyli mówiąc wprost - zaśpiewać, chociaż w późniejszej fazie również mówienie powoduje ból, to objawy z całą pewnością dobrze znane wszystkim wokalistom. Nad drżeniem głosu spowodowanym przeforsowaniem strun głosowych nie da się zapanować. Chociaż, cholera, może się da, nie śpiewam zawodowo, więc nie wiem, ale może i na to są jakieś tricki. Ja w każdym razie ich nie znam i opanować drżenia głosu nie umiem. A ryknąć potrafię, wbrew pozorom. I nie lubię, jak mnie bolą struny głosowe.

Czemu tak się nad tym rozwodzę?

Ano temu, że to była pierwsza dolegliwość, jaka na mnie spadła wczoraj już bodaj 15 minut po tym, jak odpaliłam komputer, który wreszcie do mnie wrócił! :-))) Tak mam to w domu poustawiane, że muzyki słucham z komputera, tym dotkliwszy był dla mnie jego brak. Słuchawki do mp3 w żadnym razie nie zastąpią zestawu głośników i woofera, choćby i najmniejszego. Więc jak się wczoraj dorwałam, to natychmiast zdarłam gardło. ;-)

Neverending story, czyli kolejny odcinek "Sagi..."

Środa, godz. 9:00, siedzę w pracy, telefon.

- Dzień dobry, mam przesyłeczkę dla Pani.

- Dzień dobry. Zapraszam zatem po 17-tej, jak wrócę z pracy.

- Oj... A czy można by ją w razie czego zostawić u sąsiadów? (!!!)

- Może Pan próbować, ale wątpię, czy się to Panu uda. Poza tym, jeśli to mój komputer z serwisu, to wolałabym jednak, żeby trafił do mnie.

- No tak, to jest komputer. A może jakiś inny adres doręczenia?

Facet nie daje za wygraną. Pewnie, przywieź mi to do pracy, aja będę to ważące chyba tonę bydlę wieźć przez pół miasta do domu.

W końcu pada argument ostateczny:

- Bo my pracujemy do 16-tej.

- Ja też. I wcześniej niż o 17-tej (jak dobrze pójdzie!) nie będę w domu.

- A nie mogłaby Pani jakoś przyjechać do 16?

- Niestety nie.

Przesyłki niedoręczono. (Chociaż leciałam z pracy do domu z wywalonym ozorem).

(...)

Dzisiaj, 07:30, jestem w połowie drogi do pracy, telefon.

- Dzień dobry, mam przesyłeczkę dla Pani... (inny nr telefonu i inny głos).

- Zapraszam po 17-tej.

- Ale my pracujemy do 16.

- Ja też.

- A może jakiś inny adres doręczenia?

- Niestety nie.

- Może uda się Pani być jakoś wcześniej?

- Mam się zwalniać z pracy po to, żeby mógł mi pan dostarczyć przesyłkę?

- Niech się Pani postawi też w naszej sytuacji (!!!) Mam pracować ponad swoje godziny?

- Proszę zamówić kuriera, który dostarczy mi przesyłkę wieczorem.

- Wobec tego do widzenia.

- Do widzenia.

(...)

W ten oto sposób mój komputer, naprawiony w serwisie, już dwa razy był ładowany na samochód kuriera i co najmniej raz ponownie rozładowywany w magazynie firmy kurierskiej... Cierpnie mi skóra, na samą myśl...

Kiedy po przyjeździe do pracy skontaktowałam się z serwisem, który zajmował się naprawą i dowiedziałam, jaka to firma kurierska, to mi kapcie spadły. Bo zawsze uważałam ją za bardzo solidną i wiedziałam z całą pewnością, ze wożą przesyłki bez mała całą dobę, a tu taki afront i to serią.

In a darkened room

In a darkened room

Beyond the reach of God´s faith

Lies the wounded,

The shattered remains of love betrayed

And the innocense of a child is bought and sold

In the name of the damned

The rage of the angels left silent and cold

Forgive me please for I know not what I do

How can I keep inside the hurt I know is true?

Tell me when the kiss of love becomes a lie

That bears the scar of sin too deep

To hide behind this fear of running unto you

Please let there be light

In a darkened room

All the precious times have been put to rest again

And the smile of the dawn

Brings tainted lust singing my requiem

Can I face the day when I´m tortured in my trust

And watch it crystalize

While my salvation crumbles to dust

Why can´t I steer the ship before it hits the storm

I´ve fallen to the sea but still I swim for shore

Tell me when the kiss of love becomes a lie

That bears the scar of sin too deep

To hide behind this fear of running unto you

Please let there be light

In a darkened room

Skid Row

PS.

Zapomniałam dodać - Portierze, proponuję nie tłumaczyć tgo tekstu samodzielnie, bo Skid Row ma tak poetyckie przenośnie i takie metafory, że razem z kumplem nad jednym tekstem spędzaliśmy długie godziny, żeby to jakoś wyglądało.

Generalnie gorąco polecam sobie posłuchać, to heavymetalowa ballada, a wokalista ma głos, jak dzwon. Czapki z głów.

Moja pierwsza książka

To jest pierwsza książka, którą przeczytałam. Copyright z 1983 roku, ja ją przeczytałam zapewne jakiś rok później. Trzymam z sentymentu, może kiedyś moje dziecko też ją przeczyta jako pierwszą. Na dźwięk tych dwóch słów: "ptasie radio", moja mama do dziś dostaje białej gorączki... ("Mamo, pocytaj, pocytaj mi!")